Home

Woensdag zijn we met een aantal vrijwilligers naar een creche geweest in een Zulu-community. Anne, een van onze collega’s heeft vorig jaar een tijdje hier gewerkt. De creche wordt geleid door Granny, een kloeke dame van rond de 50. Zij heeft de zorg voor ong. 100 kinderen van 0 tot 6 jaar. Dit zijn weeskinderen, maar ook kinderen waarvan de ouders overdag werken. Zij heeft de beschikking over een ruimte kleiner dan onze huiskamer en een vertrekje waar de baby’s en de kleinste kinderen rondlopen. Er is geen speelgoed, alleen staat buiten een klimrek. Toen wij aan kwamen lopen leek het alsof er geen kinderen waren, zo stil was het. Des te groter was de verrassing toen we binnenkwamen en alle kinderen op de grond zaten en je met grote ogen aanstaarden. We werden keurig begroet en daarna kregen we allerlei liedjes en versjes te horen. Daarna mochten ze buiten spelen en toen was het hek van de dam. Als aapjes hingen ze aan ons en wilden allemaal aandacht.

Het afgelopen weekend hebben we een andere kant van Zuid-Afrika kunnen aanschouwen. Vrijdagmiddag werden we opgehaald door Peet, de touroperator die uitjes voor de vrijwilligers kan organiseren, en na 3 uur rijden door eindeloze suikerrietplantages kwamen we aan bij de lodge waar we 2 nachten gelogeerd hebben. We waren samen met de vrijwilligers van Agape wat heel gezellig bleek te zijn.
Zaterdagochtend werden we naar St. Lucia gebracht waar we met een boot door de wetlands gevaren hebben. In dit waterrijke gebied wonen veel krokodillen en nijlpaarden en het was ook niet heel moeilijk om ze te vinden. Na de lunch gingen we naar een cheetah-farm. Hier leven cheetahs uit het wild die gewond zijn geraakt en zijn gevonden door rangers. Deze cheetahs kunnen niet meer terug in het wild, omdat zij te veel in aanraking zijn geweest met mensen, maar hun jongen worden direct afgezonderd en geleerd om in het wild te overleven. Vaak lukt dit, vaak ook niet.

Voor de patienten is de kerk enorm belangrijk. En zeker op dit punt van hun leven ondervinden de mensen er veel steun aan.
De diensten in de kapel worden geleid door father Chris. Een bevlogen man die 5 keer per week een dienst in het Dream Centre verzorgt. Bij zo’n bijeenkomst wordt heel veel gezongen en father Chris speelt dan vol enthousiasme op zijn keyboard. Helaas was het keyboard in een zeer slechte staat en nu hebben twee vrijwilligers van hun sponsorgeld voor het Dream Centre en dus voor father Chris een nieuw keyboard en microfoons gekocht.
Vanmiddag was er een dienst en hij zou dus voor de eerste keer spelen. Ik kwam hem al van tevoren tegen en hij stond te glimmen van trots. Hij kon niet wachten om te beginnen.

De trip naar the Valley of the Thousand Hills was erg leuk. Het is een prachtig gebied met heel afwisselende vergezichten. We hebben overnacht in Pietermaritzburg, de hoofdstad van KwaZulu Natal, in een hostel. De volgende dag de stad gezien en via een touristische route weer teruggereden,
Gisteren, woensdag, hebben we andere projecten van Be-More bezocht. Allereerst de Tree-Clinic. Ergens langs de weg onder een grote boom verzamelen zich een keer per week vrouwen uit de omgeving. Zij krijgen voorlichting over AIDS en hoe ze moeten voorkomen het te krijgen. Er wordt ook veel gezongen en gebeden.
Er is ook een ‘dokters’postje, eigenlijk alleen voor het verkrijgen van Paracetamol en Vit. Pillen.

Na een aantal dagen intensief met de patienten bezig te zijn geweest, is het heerlijk om even weg te gaan. Ik heb het voordeel dat een aantal vrijwilligers hier vorige maand ook al waren en al goed de weg weten, dus in no-time zaten we op het strand van Durban. Heerlijk luieren, een boek lezen, lekker lunchen en wat rondwandelen.

Vandaag, zondag, is het slecht weer. Het regent en het is koud. De patienten liggen dan ook te rillen in hun bed. De ramen staan altijd open. Volgens de nurses vanwege de bacillen, maar volgens mij ook vanwege de stank.

De eerste dagen vlogen voorbij met rondkijken en af en toe een stukje introductie. Uitleg over de organisatie, voorstellen aan de staf, foto maken enz. Tussendoor probeer ik hier te wennen en me thuis te voelen.
Dat duurt even want er is veel op me af gekomen. Ik heb bijv. een ochtend geholpen bij de fysiotherapie. Met een lijstje met namen ging ik naar de afdeling om de eerste patient op te halen. Gelukkig hebben de mensen een schoolbordje met hun naam erop boven hun bed hangen, want de zulu-namen zijn niet uit te spreken. Ik kwam een jongen halen die naar de fysio gebracht moest worden om te oefenen. Hij had een soort driepoot en kon dus zelf lopen. Had geen ochtendjas of slippers. Moest in zijn pyjama op blote voeten naar beneden schuifelen rillend van de kou. Wat was ik blij dat ik jouw geitenwollen sokken toch mee heb genomen Pieter! Het eerste paar is heel goed terecht gekomen.

Na een voorbeeldige reis en zelfs nog een paar uur slaap zit ik nu achter de computer in het Dream Centre.
We hebben vandaag een vrije dag gekregen om wat uit te rusten, maar daar heb ik natuurlijk niet zo'n behoefte aan.
Ik ben met Evie, een van de vrijwilligers, naar de Sassa geweest. De patienten hier hebben recht op een kleine uitkering, maar zijn te ziek om dit zelf aan te vragen en daar houdt Evie zich nu mee bezig. Voortvarend baande zij zich een weg door de rijen wachtende mensen naar het juiste loket en met veel overredenskracht heeft zij het voor elkaar gekregen dat de mensen op 10 juni door een arts gezien gaan worden om te kijken of zij inderdaad recht hebben op een uitkering. Dat wordt dus een hele happening want dan moeten 14 doodzieke mensen tegelijk naar een ziekenhuis gebracht worden.

Als alles goed gaat zit ik over 24 uur in het vliegtuig op weg naar het onbekende. Ontzettend spannend, maar ook ontzettend uitdagend. Helemaal alleen naar een plek die je niet kent, waar je niemand kent en waar je je bovendien gaat begeven in een niet gemakkelijke omgeving.
Ik ben benieuwd op wat voor manier ik mezelf tegen ga komen en wat ik hiervan zal leren.
Via deze weblog kunnen jullie met me meeleven, wat ik een heel fijn gevoel vind. Een reaktie of mailtje vanuit jullie kant zal ik straks denk ik erg waarderen.

Ik heb er zin in, ik ben er klaar voor!

Veel liefs, Marian.